36

بعدترها
وقتی که با یک عصای چوبی
از کوچههای کرج عبور میکنم
شاید شعرهای نو
تصاویری چند بُعدی باشند
که سیگنالهای قلب را
از پیچ و خمهای مغز آدم جدا میکنند
که خاطرات را
از عمیق ذهن
روی هدستهای آن روزی میپاشند،
همانجا حتما
چشمهایت را در وبلاگم خواهم کشید
و پشت آن دایرههای درخشان
یک دریای آبی رسم خواهم کرد
که روی موجهای پریشانش
هزار قایق
پر از آرزوهای قدیمی
به سمت بینهایت میروند

آن روز منحنی چشمهایت را
پر از زمزمههای انسان خواهم کشید
که میخواهند زیباترین ترانهها را
به کودکان بیتاریخ
بیاموزند،
و بعد چندبار پلکهایت را
باز و بسته خواهم کرد
تا مژههایت صدای مهربانی را
سوار بر بال چند شاپرک
بفرستند به سمت جایی که خدا
با یک لبخند عمیق
منتظر ظهور آدم است

روزی که عصازنان
از کوچههای کرج عبور کنم
حقیقت تمام احساسم را
به رخ تمام توهمهای منطقی
خواهم کشید...